تبليغاتX
اندوه پرست
جز تو قافیه ای برای عشق نیست

اولش همه شکل هم هستیم
کوچولو
...
حتی صداهامون هم شبیه به همدیگه است

با اولین گریه بازی شروع میشه
هی بزرگ می شیم
بزرگ و بزرگتر
اونقدر بزرگ که یادمون میره
یه روز کوچولو بودیم
دیگه هیچ چیزیمون شبیه به هم نیست
حتی صداهامون
گاهی با هم می خندیم
گاهی به هم
!
اینجا دیگه بازی به نیمه رسیده
:
واسه بردن بازی

روی نیمه ی دوم نمی شه خیلی حساب کرد
گاهی باید برای بردن بازی
بین دو نیمه
دوباره متولد شد!


یک سال دیگه گذشت
یکی میگه یک سال دیگه بیهوده گذشت
یکی میگه یک سال بزرگتر شدم
یکی میگه یک سال پیرتر شدم
یکی میگه یک سال دیگه تجربه کسب کردم
یکی میگه یک سال به مرگ نزدیک تر شدم
یکی هم اصلا براش مهم نیست و هیچی نمیگه
.

منم یک سال بزرگتر شدم ... یکسالی که نمی دونم توش واقعا تونستم « بزرگ » بشم یا نه ؟ ... تونستم با مشکلات خودم کنار بیام ؟ ... تونستم همونی باشم که هستم ؟ ... تونستم بعضی از عیب هام رو برطرف کنم ؟ ... تونستم کسی رو نرنجونم ؟ ... تونستم دل کسی رو شاد کنم ؟
...
نمی دونم ... باید فکر کنم ... شاید اونجوری که می خواستم باشم نبودم....ولی یکسال بزرگتر شدم...اونم خیلی سریع ....تولدم مبارک

 

خب ناسلامتی اینجا تولده هاچرا دست نمیزنین؟؟؟ چرا چیزی نمیخورین پس؟دست بزنین و خوشحال باشین که تولده

از این کیک ها هم میل کنین جا نمونی یه وقت..بدو بدو

 

 

 

 پ.ن.از دوستایی که تولدم رو تبریک گفتن نهایت تشکر رو دارم امیدوارم که بتونم جبران کنم

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 31 شهریور1385ساعت 5:5 PM  توسط ملینا | 
                                                    گفتم بهار:

                                          خنده کرد و گفت: ای دریغ 

                                          دیگر بهار رفته و نمی آید

                                                  گفتم:پرنده؟

                                                     گفت:

                                              اینجا پرنده نیست

                                اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست

                                                    گفتم:

                                          درون چشم تو دیگر...؟

                                                    گفت:

                                هرگز نشان زباده مستی دهنده نیست

                                 اینجا جز سکوت سکوتی گزنده نیست   

                                

           

+ نوشته شده در  شنبه 25 شهریور1385ساعت 8:29 PM  توسط ملینا | 

اين جمله داره توی سرم وول ميخوره باز :
غنچه خوشبختی در جايی تاريک بی صدا و گودی پنهان است که بسيار نزديک ماست ولی کمتر به ان سر ميزنيم ...
و ان دل خود ماست ...
اين همه نزديک و در عين حال شايد خيلی هم دور ... عجيب نيست ... ؟
... شايد هم نباشه چون ما ادما معمولا عادت داريم جای دوری را بدنبال يافتنی هايمان بگرديم در حاليکه همه چيز همين جاست : در يک قدمی ... شايد تنها به اندازه دراز کردن دستی ...

بياد اين شعر افتادم ... :
برخيز دلا که دل به دلدار دهيم
جان را به جمال ان خريدار دهيم
اين جان و دل و ديده پی ديدن اوست
جان و دل و ديده را به ديدار دهيم ...

هنوز در عجب و حيران کار دلم ...

+ نوشته شده در  یکشنبه 19 شهریور1385ساعت 1:39 PM  توسط ملینا | 

می اندیشم ، پس هستم .

هستم ، چون فکر می کنم .

فکر می کنم ، چون شک می کنم .

 

 

هستم ،

هستی ،

هستیم ...

 

واقعا هستیم ... ؟!!

+ نوشته شده در  شنبه 18 شهریور1385ساعت 1:9 PM  توسط ملینا |