اين جمله داره توی سرم وول ميخوره باز : غنچه خوشبختی در جايی تاريک بی صدا و گودی پنهان است که بسيار نزديک ماست ولی کمتر به ان سر ميزنيم ... و ان دل خود ماست ... اين همه نزديک و در عين حال شايد خيلی هم دور ... عجيب نيست ... ؟ ... شايد هم نباشه چون ما ادما معمولا عادت داريم جای دوری را بدنبال يافتنی هايمان بگرديم در حاليکه همه چيز همين جاست : در يک قدمی ... شايد تنها به اندازه دراز کردن دستی ... بياد اين شعر افتادم ... : برخيز دلا که دل به دلدار دهيم جان را به جمال ان خريدار دهيم اين جان و دل و ديده پی ديدن اوست جان و دل و ديده را به ديدار دهيم ... هنوز در عجب و حيران کار دلم ...